Willem Asman

Home

'Het geraffineerde machts- en misleidingsspel, de genadeloze
werkelijkheid en het slagveld van goede bedoelingen; de hoofdpersoon wentelt rond, wordt bedrogen, bedreigd, geconfronteerd en afgemat, en blijkt aan het eind een ander soort held dan in de verwachting lag.
In de nuchtere, realistische en schrijnende evocatie van de nadagen van Wonderman is Willem Asman zonder meer geslaagd. Maar de auteur weet ook en vooral de Afrikaanse realiteit over het voetlicht te brengen. Voor oningewijden vaak onbegrijpelijk maar Asman maakt het inzichtelijk, dank zij een combinatie van informatie en inzicht, ingebed in spanning, hoewel niet de geijkte spanning en zeker zonder de overdrijvingen die het genre zo typeren en soms ontsieren.
Met Wondermans eindspel voegt Willem Asman een sterke psychologische misdaadroman toe aan zijn twee eerdere titels. Zowel De Cassandra Paradox als Britannica bleken het werk van een creatieve geest met een scherpe en stilistisch sterke pen. Wondermans eindspel, een intelligent boek dat inzicht verschaft in een complexe materie, bevestigt dit talent in overtreffende trap.'

^{(juryrapport De Diamanten Kogel, 24 november 2009)}

'Met Wondermand eindspel stelt Willem Asman zich prominent kanididaat voor alle Gouden Stroppen en Diamanten Kogels die er in de Lage Landen te winnen zijn. Wondermans eindspel is het voorlopig hoogtepunt in een zich razendsnel ontwikkelende schrijverscarrière. Een onafgebroken duikeling van spannende elementen, van onzekerheid, van plotwendingen en van grote verrassingen. Het heeft een rijke thematiek, round characters en de stijl waarin het is geschreven is formidabel. Zowel in zijn beschrijvingen als in de handeling hanteert Asman namelijk een staccato dat neigt naar literair pointillisme. Asman lokt zijn lezers dichterbij om de details te onderscheiden en dwingt ze vervolgens weer op afstand om het verband te zien. De grote vraag is eigenlijk of dit literaire boek nog wel een thriller is. Een politiek angehauchte roman die zich op VN-niveau afspeelt, dat kan toch zeker geen whodunnit zijn? Nee, dat is het zeker niet en vrijwel alle andere clichés van het genre ontbreken ook. Wondermans eindspel heeft meer gemeen met Teheran, een zwanenzang van F. Springer dan met Grisham of Baantjer.'

^{(NRC, Gert Jan de Vries, 30 januari 2009)}

'Superspannende én ontoerende thriller'

^{(Flair, februari 2009)}

'Wondermans eindspel beantwoordt jaloersmakend en tot in de perfectie aan de eisen die je aan het genre kunt stellen.'

^{(Tomas Ross, juni 2009)}

'Mooie combinatie van informatie en inzicht, ingebed in spanning, hoewel niet de geijkte spanning. Westerse machteloosheid omgezet in beeldende taal.' * * * *

^{(de Volkskrant, Ineke van den Bergen, 13 februari 2009)}

'Knap is allereerst Asmans beschrijving van het optreden van de internationale gemeenschap. Naïviteit kun je de schrijver niet verwijten. Knap is ook de manier waarop Jaap Vos is getekend. Als een moderne Don Quichot die niet van opgeven weet. Op een bizarre en tegelijk aangrijpende manier wordt Jaap Vos met zijn verleden geconfronteerd. Wat een verademing na al dat psycho-gebabbel van eigen thrillerbodem: eindelijk weer eens een lekker spannend boek dat ook nog eens echt ergens over gaat.'

^{(Trouw, Harriët Salm, 24 januari 2009)}

'Wondermans eindspel is even schrijnend als spannend, intens en intelligent. Asman toont zich een groot kenner van de politieke mechanismen, met een fabuleus inzicht in machtsverhoudingen. Zijn beschrijving van hoofdrolspeler Jaap Vos is magistraal. Wondermans eindspel doet denken aan de prachtige boeken van Graham Greene, John Le Carré en Robert Harris. Asman is een rasverteller, hij schrijft uitermate beeldend en invoelend, met een taalgebruik dat tot in de puntjes verzorgd is. Zijn dialogen zijn loepzuiver. Het verhaal raast voort met een grote diepgang. Een uitermate knap geschreven boek dat verontwaardiging oproept en tot nadenken stemt. Een boek op hoog niveau, van internationale allure. Asman behoort tot de absolute top.' * * * *

^{(Crimezone, Kees de Bree, 20 januari 2009)}

'Wondermans eindspel is een intelligente politieke thriller. Scherp en spannend.' * * * *

^{(Veronica Magazine, Lieke Kézér, 17 januari 2009)}

'Asman heeft een opvallend uitgekristalliseerde stijl. In elke zin zit wel een slimmigheidje verstopt. Het doet denken aan John le Carré, doorspekt met Hollandse branie. Ook de cadans is prettig. Van spannende jeeptochten gaat het naar overpeinzingen over het failliet van Afrika, van bomgordels naar een reflectie over de merites van het gezinsleven. Afrika redden heeft zo zijn prijs. Wondermans eindspel is misschien meer literair dan spannend. Het maakt nieuwsgierig of Asman ook dat andere kan: het schrijven van een volbloed roman.'

^{(Elsevier, Irene Start, 24 januari 2009)}

'Asmans woede over het onrecht en het geweld spat van de pagina's af. In Wondermans eindspel weet Asman verbazingwekkend goed de sfeer in een Afrikaans land te treffen. Bovendien slaat hij precies de juiste toon aan in zijn beschrijvingen van de nationale en internationale politieke wereld.'

^{(Algemeen Dagblad, Gijs Korevaar, 31 januari 2009)}

‘Al bij publicatie van zijn eerste thriller was duidelijk dat Willem Asman een aanwinst betekende – zelfs als het bij die ene uitbarsting van creativiteit was gebleven. Maar de schrijver gunt ons nauwelijks de tijd op adem te komen. Nu is daar alweer nummer drie: Wondermans eindspel. Andermaal een uitstekend boek, met een wijze les toe.’

^{(BOEK Magazine, Hans van der Klis, januari/februari 2009)}

‘Achterin het boek geeft Asman een uitgebreid overzicht van boeken en historische personen die hem hebben geïnspireerd. Deze vermenging van feiten en fictie maakt het boek extra spannend. Als lezer waan je je getuige van een vredesmissie die zomaar echt gebeurd zou kunnen zijn. Alsof de auteur onthullingjournalistiek bedrijft. Tegelijkertijd is Wondermans eindspel een echte roman. Asman is een knappe, boeiende verteller. Hoewel vanaf het begin duidelijk is dat Jaaps missie gedoemd is tot mislukken, is de ontknoping toch bijzonder verrassend. 364 pagina’s die je in één ruk uitleest.’

^{(re.Public, LVT, 16 januari 2009)}

'Als een schrijver een fictief politiek drama laat plaatsvinden in deze tijd, met bekende hedendaagse politici en herkenbare situaties, maakt hij het zich niet gemakkelijk. Immers, om geloofwaardig te zijn dienen de gebeurtenissen en karakters niet te veel af te wijken van de realiteit zoals de lezer die kent. Die controleerbaarheid van feiten stelt hoge eisen aan het verhaal. Niet iedere auteur is tot zo'n prestatie in staat. John le Carré slaagde daar heel goed in met zijn boek over Afrika, De luistervink (2006), en nu levert auteur Willem Asman met Wondermans eindspel een actuele politieke thriller af van vergelijkbaar niveau.'

^{(Dagblad van het Noorden, HR, 15 januari 2009)}

'Met dit boek maakt de KRO Detective site een zijsprong, maar wel één waarvan uw recensent hoopt dat u, lezer, die meemaakt. Het boek is geen ‘who did it’ in de klassieke zin, geen speurdersroman of psychologische thriller. Wel een met compassie en kennis van (diplomatieke) zaken geschreven zoektocht naar het waarom van menselijk falen. Klinkt dat u al te literair? Geen nood: spanning en cliffhangers genoeg voor de liefhebber van een met vaart verteld verhaal dat het best een ‘politieke thriller’ genoemd mag worden.
In zijn strijd tegen de windmolens worden Jaap Vos en zijn strijd u dierbaar. En wordt Wondermans eindspel meer dan een thriller. Een boek dat schuurt door de onvermijdelijkheid waarmee het de teloorgang van een continent lijkt te beschrijven. Maar ook het geloof beschrijft dat het de Wondermannen van deze wereld ooit zal lukken, die vrede. “Er is altijd hoop. En zo niet, is er een alternatief,” concludeert Jaap Vos. De wereld mag het hopen.'

^{(KRO Detectives, msmit01, 21 januari 2009)}

'Asman schrijft over Afrika en de wereldpolitiek alsof het zijn dagelijks werk is. Het knappe van Asmans boeken is dat de lezer niet door krijgt dat de schrijver geen ooggetuige of deskundige is. Hij weet precies de juiste toon te vinden voor de beschrijving van het groene Afrika, maar ook van de strijdende partijen en de gruwelijkheden van een Afrikaanse burgeroorlog. Tegelijk is het alsof hij weet hoe het werkt bij de Verenigde Naties.'

^{(Plantagebooksandmore.nl, Gijs Korevaar, 23 januari 2009)}

'Hoe veel actueler kun je zijn? Asman vertelt het verhaal rechttoe rechtaan. Iedere scène stuwt het verhaal in razende vaart voort. Wondermans eindspel is een geëngageerde, intelligente politieke thriller, geschreven door een auteur die het wél kan schelen wat er in Afrika gebeurt. Vol intrigerende karakters en krachtige dialogen. Wondermans eindspel is een boek dat lang beklijft. Een witte raaf tussen al die literaire relatiethrillers die zo veel op elkaar lijken.'

^{(De Spaningsblog, Peter Kuijt, 26 januari 2009)}

'Een elegant geschreven politieke thriller.' * * * *

^{(bloedspannend.nl, 2 februari 2009)}

'Op momenten doet Asman aan Le Carré denken en dat is een groot compliment. Geëngageerde politieke thriller. Degelijk, goedgeschreven.'

^{(misdaadromans.nl, Gerd Boeren, januari 2009)}

'Asman is één van de talentvolste Nederlandse thrillerschrijvers. Wondermans eindspel is een razend spannend boek.'

^{(NRC Next, Toon Beemsterboer, 13 februari 2009)}

'Wondermans eindspel is een humoristisch, soms cynisch boek. Het predicaat 'literaire thriller' van dit boek is nu eens geen loze kreet. Asman schrijft trefzekere dialogen en laat zonder gepsychologiseer zien hoe Vos aanloopt tegen de beperkingen van hem zelf en de mensen met wie hij het in Afrika moet zien te rooien.'

^{(Brabants Dagblad, Mieske van Eck, 14 februari 2009)}

'Een politieke thriller, goed geschreven in de stijl van John le Carré.'

^{(Noordhollands Dagblad, Ineke Berkhout, 20 februari 2009)}

'Wondermans eindspel is een vlot geschreven thriller die zelfs een kijkje biedt in de keuken van de Verenigde Naties. Tegelijkertijd zet het verhaal aan het denken over de dilemma's van vredestichters in oorlogstijd.'

^{(Internationale Samenwerking Magazine, Lonneke van Genugten, maart 2009)}

'Asman schrijft op een snelle, toegankelijke manier, en geeft een interessante kijk in de keuken van de wereldpolitiek. Aan het begin moet je even door de Afrikaanse politiek en het diplomatenwereldje heen bijten, maar dan blijf je lezen. Een spannende clou ook. Dit is een goed boek! Cijfer: 8'

^{(Panorama, 11 maart 2009)}

'Wondermans eindspel is spannend, heeft vaart, is kritisch en geëngageerd en ook nog eens erg goed geschreven. Lezen!'

^{(Blz. Helma Koek)}

'Wondermans eindspel is een heel ander soort literaire thriller dan we de laatste jaren gewend zijn. Het is geen psychologisch verhaal over vrouwen en hun relatieproblemen. Nee, het is een harde politieke thriller over de machten die de wereld beheersen. Daarmee wordt het boek meteen op een hoger niveau geplaatst.'

^{(scholieren.com, Kees van der Pol, 1 maart 2009)}

'Wondermans eindspel is een indrukwekkende, geëngageerde, intelligente politieke thriller. Willem Asman heeft een groot inzicht in de politieke mechanismen, machtsverhoudingen, groepsprocessen, onderhandelingstechniek en psychologische oorlogsvoering. Als de eerste twee net zo goed zijn als zijn derde, moet ik die beslist ook gaan lezen.'

^{(Radio 1, KRO's Nacht van het Goede Leven, Adeline van Lier, 16 februari 2009)}

‘Een politieke thriller die met typische Asman-aplomb ergens over gaat en ook nog eens prachtig is geschreven.’

^{(Marcella van der Weg, HP/De Tijd 11 december 2009)}

‘Wondermans eindspel is één van de beste Nederlandse thrillers van dit jaar, een geheide Gouden Strop-kandidaat. Van het niveau dat John LeCarré in zijn recente Afrikaboeken bereikt.’

^{(Rolf Bos, deleunstoel.nl 15 oktober 2009)}