Dus hoe gaat het met ons? Jack weg, Jan-Peter bijna en de Damschreeuwer zit nog steeds in voorarrest. Verdiende loon? Wie het weet mag het zeggen.
Ik las de toespraak waarmee Job Cohen zijn kandidatuur aanvaarde. “Vraag een kind naar zijn dromen en een leraar naar zijn pupillen en je weet wat echt belangrijk is. Vraag een slachtoffer van een overval en de agent die hem opving naar hun gevoelens en je weet dat geld het laatste is wat telt.”
Woorden waarover hij had nagedacht, waaraan was geschaafd en geschuurd. O wat heerlijk, dacht ik, we gaan weer genieten van de kunst van de welbespraaktheid als wapen tegen die luide onbeschaafde hijgerige soundbites – laten we hopen dat hij het volhoudt. Dit was wel drie maanden geleden. Drie! Sindsdien, kunnen we constateren, heeft hij een hoop bijgeleerd (of niet, wie het weet mag het zeggen).
Nederland heeft een chronisch gebrek aan zelfreflectie, zei ik tegen RTL4’s Editie NL na het verschijnen van Koninginnedag. Dit was wel twee maanden geleden. Twee! En dus ging ik niet naar BNN Today over Joran en ook niet naar SBS Shownieuws, die graag van de misdaadauteur (de voorzitter zelfs!) hadden willen horen welke thrillersamenzwering hij had bedacht op de dag dat een website in het Apeldoornse juridische acties tegen de schrijver aangekondigde namens de nabestaanden van de slachtoffers. Thrillerliefhebbers vonden Koninginnedag geen thriller, sensatieliefhebbers geen sensatie. Blunder of meesterzet? Wie het weet mag het zeggen.
Vandaag kiezen we tussen oprecht verlangen en harde realiteit, en mag ook wie het niet weet het zeggen, letterlijk, met een rood potlood. Daarna gaan we weer gewoon over tot de orde van de dag, bij u in de straat, bij u in huis.
De hand in eigen boezem, Nederland, en de daad bij het woord voor mij begint bij Asman. Genoeg Hoe gaat het met ons? dus. De komende maanden ga ik in kleine kring besteden aan de veel belangrijker vraag Hoe gaat het met mij?
Na de zomer meer over Boek 5.